شمع تنهایی

 امام علی علیه السلام فرمودند:

لا یَعدَمُ الصَبورُ الظَّفَرَ و اِن طالَ بِهِ الزَّمان 
شخص صبور پیروزی را از دست نمی دهد و عاقبت به پیروزی می رسد اگر چه زمانی طولانی بر او بگذرد.

(جهاد النفس، ح251)

امشب ای ساقی به میخانه پشیمان آمدم

                                   عقل خود بنهادم و سویت پریشان آمدم

باده را بی اذن رویت بی اشارت خورده ام

                                      عاقبت توبه شکسته نزد پیمان آمدم

جام می را گر تو  دستم داده ای مستی ز توست

                            زان سبب سویت چنین افتان و خیزان آمدم

جرم چشمم بستن در سوی رخسار تو بود

                                     تا مجازاتش کنم با اشک لرزان آمدم

خانه ام ویران شده ویرانه گردم ساقیا

                                    امشبی را بر در میخانه مهمان آمدم

گر ندارد آبرویی نزد تو ساقی,"رضا"

                              کن نظر چون در میان جمع مستان آمدم

خلوت شب

سر آن دارم که پیچم سر آن زلف سیاهت

سر خود بریده بینم  که نکرده ام جنایت

ره سپارم طرف کوی تو در خلوت شبها

که تو ای مه بنمایی رهم از روی عنایت

غم هجرت قفسی ساخت ز تنهایی و عزلت

قفس سینه شکستم بپرد دل به هوایت

به دلم نرگس مستت زده این تاب و تب خوش

تب و تابی که نباشد به از آن جام سلامت

عالمی در شب هجران تو سرگشته و حیران

من بیچاره چه گویم سخن از روز وصالت

پردل را تو گشایی ره و مقصد تو نمایی

گر گشایی پر دل را نروم جز به رضایت