شمع تنهایی

خلوت شب

سر آن دارم که پیچم سر آن زلف سیاهت

سر خود بریده بینم  که نکرده ام جنایت

ره سپارم طرف کوی تو در خلوت شبها

که تو ای مه بنمایی رهم از روی عنایت

غم هجرت قفسی ساخت ز تنهایی و عزلت

قفس سینه شکستم بپرد دل به هوایت

به دلم نرگس مستت زده این تاب و تب خوش

تب و تابی که نباشد به از آن جام سلامت

عالمی در شب هجران تو سرگشته و حیران

من بیچاره چه گویم سخن از روز وصالت

پردل را تو گشایی ره و مقصد تو نمایی

گر گشایی پر دل را نروم جز به رضایت